تا شقایق هست زندگی باید کرد

يا رب اين شمع دل افروز ز کاشانه کيست    جان ما سوخت بپرسيد که جانانه کيست

حاليا خانه برانداز دل و دين من است       تا در آغوش که می‌خسبد و همخانه کيست

باده لعل لبش کز لب من دور مباد               راح روح که و پيمان ده پيمانه کيست

دولت صحبت آن شمع سعادت پرتو              بازپرسيد خدا را که به پروانه کيست

می‌دهد هر کسش افسونی و معلوم نشد که دل نازک او مايل افسانه کيست

يا رب آن شاهوش ماه رخ زهره جبين           در يکتای که و گوهر يک دانه کيست

گفتم آه از دل ديوانه حافظ بی تو                زير لب خنده زنان گفت که ديوانه کيست