بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً
---
غزل: خواهش گل
مرا با خواهشِ یک گل صدا کن
ز شب های غریبم آشنا کن
✒ متن کامل غزل در طواف دل
به طوافِ کعبه رفتم که نشانی از تو گیرم
درِ کوبه می زدم شب، که ندایی از تو گیرم
به صفایِ سعی و مروه، به درونِ آبِ زمزم
به نمازِ دور خواندم، که غباری از تو گیرم
به درونِ سنگِ اسود، به صفایِ جلوه ی او
دلِ ز این غبار بگشای، که جمالی از تو گیرم
به درونِ دل شدم من، نه به گردِ کعبه دیگر
که ز آینه ی شکسته، انعکاسی از تو گیرم
به شکسته آینه ی دل، به غبارِ کویِ جانان
به سرودِ بی صدایی، ردِ شوقی از تو گیرم
نه به مقصدی رسیدم، نه به راهِ روشنِ عقل
همه از جنونِ جان است، که نگاهی از تو گیرم
نه به هیران دل سپردم، نه به مقصدی پنهان
همه از سوز و گداز است که ردایی از تو گیرم
---
مشخصات کامل غزل
- عنوان: ندر طواف دل
- قالب: غزل کلاسیک
- سراینده: علی صارمی
- تخلّص: هیران
- مجموعه: پیش از مه
- تعداد ابیات: ۷
- سبک: کلاسیک (غیرهیرانی)
- مضمون: سفر عاشقانه و عرفانی در مناسک حج، گذر از صورت به سیرت، طلب جمال معشوق
عنوان غزل: بی وفایی
مجموعه: بوتهزار
سبک: هیرانی
شاعر / تخلص: علی صارمی (هیران)
---
بی وفایی
تا زنده ایم، کسی به ما وفا نمی کند
بر زخم کهنهٔ دل، هیچ دوا نمی کند
هر کس به وقتِ بودنِ ما روی برتافت
اکنون که نیستم، دگر جفا نمی کند
دل را شکست و رفت، بدون لحظه نگاه
حتی غمِ نبودنم، گریه زا نمی کند
با ما نبود هیچ کسی جز سکوتِ شب
این بغضِ بی کرانه مرا رها نمی کند
در کنج خفتگی، هیران و بی صدا گذشت
این دردِ بی صدای من، صدا نمی کند
در خاطراتِ سرد، فقط نامِ من بماند
آن هم اگر کسی، مرورش را روا نمی کند
---
غزل در کوی عقل
حیف است طلا که خرج مطلا کند کسی
حیف است خرد که طعمه ی اعدا کند کسی
دندان اگر نباشد، خنده بی صفاست
بی چهره چرا تبسم بی جا کند کسی؟
دکّانِ بی متاع نباشد به کار خلق
بی کالا چرا تجارت بی غا کند کسی؟
دل را تهی ز دانش و بینش اگر کنند
با جهل چرا فخر و تجلا کند کسی؟
حرفی که بی دلیل زند از سرِ غرور
جز فتنه در جهان چه افشا کند کسی؟
چشمی که کور باشد از نورِ معرفت
با تیرِ ظن چرا تقصا کند کسی؟
در کویِ عقل، جایِ غرور و فریب نیست
با جامِ وهم، چرا اغوا کند کسی؟
هیران به کوی عقل، دلش رمیده شد
با بی خردی چرا تقلا کند کسی؟
---
📜 مشخصات غزل
نام غزل: در کوی عقل
نام مجموعه: سایههایی در مه
شاعر: علی صارمی
تخلص: هیران
متن غزل «حسرت»
دلا ای گل، خزان فصلِ تو اکنون است
دل از حسرتِ دیدار، خسته و پرخون است
چراغ خاطره در بادِ شب، لرزان
دل از یادِ نگاهت، شعله محزون است
قلم در دست من، دیوانه و پرشور
ز هر واژه شرر در سطرِ افسون است
صنوبر در دلِ باغ است و می لرزد
پرستو در هوا خاموش و بی جون است
دلم در خلوتِ باغ است، چون شبنم
نسیم از شاخه ها سرگشته و مجنون است
بهار از چشمِ من رفته ست، بی برگ
دل از یادِ تو چون آیینه، مفتون است
دل از آیینه ها بیتاب و تنها
جهان در چشم من، هیران و مشحون است
مجموعهٔ غزل: سایههایی در مه
نام غزل : حسرت
شاعر: علی صارمی (تخلّص: هیران )
قالب: غزل کلاسیک با سبک هیرانی
مضامین: خزان، خاطره، اندوه، حیرت، طبیعت، آیینه، هیران
کودکی جان می دهد از درد فقر و ما هنوز…
چشم می بندیم و هرشب خواب راحت می کنيم!
عمر کوتاه است و دنیا فانی و با این وجود…
ما به این دنیای فانی زود عادت می کنيم!
ما که بردیم آبرو از عشق، پس دیگر چرا…
عشق را با واژه هامان بی شرافت می کنيم؟
کاش پاسخ داشت این پرسش که ما در زندگی…
با همیم اما چرا احساس غربت می کنيم؟
من به این مصرع یقین دارم که روزی میرسد!
سوره ای از عشق را با هم قرائت می کنیم...!!!
" ﺷﯿﺦ ﺑﻬﺎﯾﯽ "
خدایا…. من معنی قسمت و دعوت را نمیدانم!
اما تو….معنی طاقت رامیدانی…مگر نه؟
دل من لک زده تا کنج حرم بنویسند
مرغکی ناله کنان میل پریدن دارد
رخ یوسف اگرم هر چه که زیباست ولی
چهره نه، نام شما دست بریدن دارد
من شفا یافته ی لطف شما هستم وبس
شکر " باذکر حسین " قلب، تپیدن دارد
همه زوار تو بی دلشده بر می گردند
دل بی دلشدگان به چه خریدن دارد
هر کجا می نگرم عکس حرم میبینم
این ره خانه عشق است، دویدن دارد
دم محشر که حسین بن علی وارد شد
حال و روز دل عشاق، چه دیدن دارد.
.
السلام علیک یا اباعبدالله
دلم عجییییییییییب هوای حرم دارد
بوی جوی مولیان آید همی
یاد یار مهربان آید همی
ریگ آموی و درشتی راه او
زیر پایم پرنیان آید همی
آب جیحون از نشاط روی دوست
خنگ ما را تا میان آید همی
ای بخارا! شاد باش و دیر زی
میر زی تو شادمان آید همی
میر ماه است و بخارا آسمان
ماه سوی آسمان آید همی
میر سرو است و بخارا بوستان
سرو سوی بوستان آید همی
آفرین و مدح سود آید همی
گر به گنج اندر زیان آید همی
با آن که دلم از غم هجرت خونست
شادی به غم توام ز غم افزونست
اندیشه کنم هر شب و گویم: یا رب
هجرانش چنینست، وصالش چونست؟
یادش گرامی باد
حكايت بقال و طوطى و روغن ريختن طوطى در دكان از دفتر اول مثنوی
بود بقالى و وى را طوطيى خوش نوايى سبز و گويا طوطيى
بر دكان بودى نگهبان دكان نكته گفتى با همه سوداگران
در خطاب آدمى ناطق بدى در نواى طوطيان حاذق بدى
جست از سوى دكان سويى گريخت شيشههاى روغن گل را بريخت
غزل 3
اگر آن ترک شيرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را
بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی يافت
کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را
محتشم کاشانی باز این چه شورش است که در خلق عالم است
باز این چه شورش است، که در خلق عالم است؟
باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است؟
باز این چه رستخیز عظیم است، کز زمین
بی نفخ، صور خاسته تا عرش اعظم است؟
این صبح تیره باز دمید از کجا کزو
کار جهان و خلق جهان جمله در هم است؟
ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم
امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم
دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند
از گوشهٔ بامی که پریدیم ، پریدیم
رم دادن صید خود از آغاز غلط بود
حالا که رماندی و رمیدیم ، رمیدیم
کوی تو که باغ ارم روضهٔ خلد است
انگار که دیدیم ندیدیم، ندیدیم
سد باغ بهار است و صلای گل و گلشن
گر میوهٔ یک باغ نچیدیم ، نچیدیم
سر تا به قدم تیغ دعاییم و تو غافل
هان واقف دم باش رسیدیم، رسیدیم
وحشی سبب دوری و این قسم سخنها
آن نیست که ما هم نشنیدیم ، شنیدیم
وحشی بافقی
يا رب اين شمع دل افروز ز کاشانه کيست جان ما سوخت بپرسيد که جانانه کيست
حاليا خانه برانداز دل و دين من است تا در آغوش که میخسبد و همخانه کيست
باده لعل لبش کز لب من دور مباد راح روح که و پيمان ده پيمانه کيست
دولت صحبت آن شمع سعادت پرتو بازپرسيد خدا را که به پروانه کيست
میدهد هر کسش افسونی و معلوم نشد که دل نازک او مايل افسانه کيست
يا رب آن شاهوش ماه رخ زهره جبين در يکتای که و گوهر يک دانه کيست
یـــارب به دلــم غیـــر خودت جــا مگــــذار
مثنوی معنوی/نینامه
|
بشنو این نی چون شکایت میکند |
از جداییها حکایت میکند | |
|
کز نیستان تا مرا ببریدهاند |
در نفیرم مرد و زن نالیدهاند |
از ديده خون دل همه بر روی ما رود بر روی ما ز ديده چه گويم چهها رود
ما در درون سينه هوايی نهفتهايم بر باد اگر رود دل ما زان هوا رود
خورشيد خاوری کند از رشک جامه چاک گر ماه مهرپرور من در قبا رود
بر خاک راه يار نهاديم روی خويش بر روی ما رواست اگر آشنا رود
سيل است آب ديده و هر کس که بگذرد گر خود دلش ز سنگ بود هم ز جا رود
ما را به آب ديده شب و روز ماجراست زان رهگذر که بر سر کويش چرا رود
دلا بسوز که سوز تو کارها بکند نياز نيم شبی دفع صد بلا بکند
عتاب يار پری چهره عاشقانه بکش که يک کرشمه تلافی صد جفا بکند
ز ملک تا ملکوتش حجاب بردارند هر آن که خدمت جام جهان نما بکند
طبيب عشق مسيحادم است و مشفق ليک چو درد در تو نبيند که را دوا بکند
تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند
ز بخت خفته ملولم بود که بيداری به وقت فاتحه صبح يک دعا بکند
صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست بيار نفحهای از گيسوی معنبر دوست
به جان او که به شکرانه جان برافشانم اگر به سوی من آری پيامی از بر دوست
و گر چنان که در آن حضرتت نباشد بار برای ديده بياور غباری از در دوست
من گدا و تمنای وصل او هيهات مگر به خواب ببينم خيال منظر دوست
دل صنوبريم همچو بيد لرزان است ز حسرت قد و بالای چون صنوبر دوست
اگر چه دوست به چيزی نمیخرد ما را به عالمی نفروشيم مويی از سر دوست
سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت آتشی بود در اين خانه که کاشانه بسوخت
تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت
سوز دل بين که ز بس آتش اشکم دل شمع دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت
آشنايی نه غريب است که دلسوز من است چون من از خويش برفتم دل بيگانه بسوخت
خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد خانه عقل مرا آتش ميخانه بسوخت
چون پياله دلم از توبه که کردم بشکست همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت
ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت
روز وصل دوستداران ياد باد ياد باد آن روزگاران ياد باد
کامم از تلخی غم چون زهر گشت بانگ نوش شادخواران ياد باد
گر چه ياران فارغند از ياد من از من ايشان را هزاران ياد باد
مبتلا گشتم در اين بند و بلا کوشش آن حق گزاران ياد باد
گر چه صد رود است در چشمم مدام زنده رود باغ کاران ياد باد
بی مهر رخت روز مرا نور نماندست وز عمر مرا جز شب ديجور نماندست
هنگام وداع تو ز بس گريه که کردم دور از رخ تو چشم مرا نور نماندست
میرفت خيال تو ز چشم من و میگفت هيهات از اين گوشه که معمور نماندست
وصل تو اجل را ز سرم دور همیداشت از دولت هجر تو کنون دور نماندست
نزديک شد آن دم که رقيب تو بگويد دور از رخت اين خسته رنجور نماندست
صبر است مرا چاره هجران تو ليکن چون صبر توان کرد که مقدور نماندست
در هجر تو گر چشم مرا آب روان است گو خون جگر ريز که معذور نماندست
نقش هر نغمه که زد راه به جايی دارد
عالم از ناله عشاق مبادا خالی
که خوش آهنگ و فرح بخش هوايی دارد
پير دردی کش ما گر چه ندارد زر و زور
خوش عطابخش و خطاپوش خدايی دارد
محترم دار دلم کاين مگس قندپرست
تا هواخواه تو شد فر همايی دارد
از عدالت نبود دور گرش پرسد حال
پادشاهی که به همسايه گدايی دارد
اشک خونين بنمودم به طبيبان گفتند
درد عشق است و جگرسوز دوايی دارد
ستم از غمزه مياموز که در مذهب عشق
هر عمل اجری و هر کرده جزايی دارد
نغز گفت آن بت ترسابچه باده پرست
شادی روی کسی خور که صفايی دارد
خسروا حافظ درگاه نشين فاتحه خواند
و از زبان تو تمنای دعايی دارد
با مرغ پنهان
حرف ها دارم
با تو اي مرغي كه مي خواني نهان از چشم، به ادامه مطلب توجه شود.
ای که در کوی خرابات مقامی داری
جم وقت خودی ار دست به جامی داری
ای که با زلف و رخ يار گذاری شب و روز
فرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری
ای صبا سوختگان بر سر ره منتظرند
گر از آن يار سفرکرده پيامی داری
خال سرسبز تو خوش دانه عيشيست ولی
بر کنار چمنش وه که چه دامی داری
بوی جان از لب خندان قدح میشنوم
بشنو ای خواجه اگر زان که مشامی داری
چون به هنگام وفا هيچ ثباتيت نبود
میکنم شکر که بر جور دوامی داری
نام نيک ار طلبد از تو غريبی چه شود
تويی امروز در اين شهر که نامی داری
بس دعای سحرت مونس جان خواهد بود
تو که چون حافظ شبخيز غلامی داری
جان و جهان! دوش کجا بودهی نی غلطم، در دل ما بودهای
دوش ز هجر تو جفا دیدهام ای که تو سلطان وفا بودهای
آه که من دوش چه سان بودهام! آه که تو دوش کرا بودهای!
رشک برم کاش قبا بودمی چونک در آغوش قبا بودهای
زهره ندارم که بگویم ترا بی من بیچاره چرا بودهای؟!
یار سبک روح! به وقت گریز تیزتر از باد صبا بودهای
بیتو مرا رنج و بلا بند کرد باش که تو بنده بلا بودهای
رنگ رخ خوب تو آخر گواست در حرم لطف خدا بودهای
رنگ تو داری، که زرنگ جهان پاکی، و همرنگ بقا بودهای
آینهی رنگ تو عکس کسیست تو ز همه رنگ جدا بودهای
يا رب اين شمع دل افروز ز کاشانه کيست جان ما سوخت بپرسيد که جانانه کيست
حاليا خانه برانداز دل و دين من است تا در آغوش که میخسبد و همخانه کيست
باده لعل لبش کز لب من دور مباد راح روح که و پيمان ده پيمانه کيست
دولت صحبت آن شمع سعادت پرتو بازپرسيد خدا را که به پروانه کيست
میدهد هر کسش افسونی و معلوم نشد که دل نازک او مايل افسانه کيست
يا رب آن شاهوش ماه رخ زهره جبين در يکتای که و گوهر يک دانه کيست
گفتم آه از دل ديوانه حافظ بی
تو زير لب خنده زنان گفت که ديوانه کيست
ای یوسف خوش نام ما خوش میروی بر بام ما ای درشکسته جام ما ای بردریده دام ما
ای نور ما ای سور ما ای دولت منصور ما جوشی بنه در شور ما تا میشود انگور ما
ای دلبر و مقصود ما ای قبله و معبود ما آتش زدی در عود ما نظاره کن در دود ما
ای یار ما عیار ما دام دل خمار پا وامکش از کار ما بستان گرو دستار ما
در گل بمانده پای دل جان میدهم چه جای دل وز آتش سودای دل ای وای دل ای وای ما
آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت آيا چه خطا ديد که از راه خطا رفت
تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بين کس واقف ما نيست که از ديده چهها رفت
بر شمع نرفت از گذر آتش دل دوش آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت
دور از رخ تو دم به دم از گوشه چشمم سيلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت
از پای فتاديم چو آمد غم هجران در درد بمرديم چو از دست دوا رفت
دل گفت وصالش به دعا باز توان يافت عمريست که عمرم همه در کار دعا رفت
احرام چه بنديم چو آن قبله نه اين جاست در سعی چه کوشيم چو از مروه صفا رفت
دی گفت طبيب از سر حسرت چو مرا ديد هيهات که رنج تو ز قانون شفا رفت
ای دوست به پرسيدن حافظ قدمی نه زان پيش که گويند که از دار فنا رفت
كفش هايم كو
سحرم دولت بيدار به بالين آمد گفت برخيز که آن خسرو شيرين آمد
قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام تا ببينی که نگارت به چه آيين آمد
مژدگانی بده ای خلوتی نافه گشای که ز صحرای ختن آهوی مشکين آمد
گريه آبی به رخ سوختگان بازآورد ناله فريادرس عاشق مسکين آمد
مرغ دل باز هوادار کمان ابرويست ای کبوتر نگران باش که شاهين آمد
ساقيا می بده و غم مخور از دشمن و دوست که به کام دل ما آن بشد و اين آمد
رسم بدعهدی ايام چو ديد ابر بهار گريهاش بر سمن و سنبل و نسرين آمد
چون صبا گفته حافظ بشنيد از بلبل عنبرافشان به تماشای رياحين آمد
مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد
برکش ای مرغ سحر نغمه داوودی باز که سليمان گل از باد هوا بازآمد
عارفی کو که کند فهم زبان سوسن تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد
مردمی کرد و کرم لطف خداداد به من کان بت ماه رخ از راه وفا بازآمد
لاله بوی می نوشين بشنيد از دم صبح داغ دل بود به اميد دوا بازآمد
چشم من در ره اين قافله راه بماند تا به گوش دلم آواز درا بازآمد
گر چه حافظ در رنجش زد و پيمان بشکست لطف او بين که به لطف از در ما بازآمد
درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد نهال دشمنی برکن که رنج بیشمار آرد
چو مهمان خراباتی به عزت باش با رندان که درد سر کشی جانا گرت مستی خمار آرد
شب صحبت غنيمت دان که بعد از روزگار ما بسی گردش کند گردون بسی ليل و نهار آرد
عماری دار ليلی را که مهد ماه در حکم است خدا را در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد
بهار عمر خواه ای دل وگرنه اين چمن هر سال چو نسرين صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد
خدا را چون دل ريشم قراری بست با زلفت بفرما لعل نوشين را که زودش باقرار آرد
در اين باغ از خدا خواهد دگر پيرانه سر حافظ نشيند بر لب جويی و سروی در کنار آرد
گل بی رخ يار خوش نباشد بی باده بهار خوش نباشد
طرف چمن و طواف بستان بی لاله عذار خوش نباشد
رقصيدن سرو و حالت گل بی صوت هزار خوش نباشد
با يار شکرلب گل اندام بی بوس و کنار خوش نباشد
هر نقش که دست عقل بندد جز نقش نگار خوش نباشد
جان نقد محقر است حافظ از بهر نثار خوش نباشد
بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنيد از يار آشنا سخن آشنا شنيد
ای شاه حسن چشم به حال گدا فکن کاين گوش بس حکايت شاه و گدا شنيد
محتسب ، مستي به ره ديد و گريبانش گرفت مست گفت اي دوست اين پيراهن است ، افسار نيستگفت : مستي ، زان سبب افتان خيزان ميروي گفت : جرم راه رفتن نيست ، ره هموار نيست
پروین اعتصامی : ادامه مطلب راکلیک کنید
مرا با خواهشِ یک گل صدا کن